မြတ်စွာဘုရားက "နိဗ္ဗာနံ ပရမံ သုခံ" လို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။ နိဗ္ဗာန်ဟာ အချမ်းသာဆုံးပဲတဲ့။
ဝေဒယိတသုခ၊ အဝေဒယိတသုခ နှစ်မျိုးရှိမယ်။
လူတွေခံစားနေရတာက ချမ်းသာ (သုခ)၊ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာဆိုတာက ငြိမ်းအေးမှု (သန္တိသုခ) လို့ ဒီလို ခွဲပြောလို့ ရှိကြတယ်။ နိဗ္ဗာနသုခသုတ်ကို ကြည့်ရင်တော့ မမှန်ဘူးပေါ့။ နိဗ္ဗာန်လည်း ချမ်းသာတာပဲ။ သူ့ချမ်းသာတက လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေ မရှိလို့ ချမ်းသာတာ။
- လယ်တီဆရာတော်ကတော့ ချမ်းသာဆိုတာ ဝေဒယိတသုခနဲ့ သန္တိသုခ ဆိုပြီး နှစ်မျိုးရှိကြောင်း ပြဆိုထားတယ် (ပရမတ္ထဒီပနီ - ၃၂၈)။ အဝေဒယိတသုခ လို့ ပြောရမှာ သတ္တိမရှိသလိုပဲ။ သီဟိုဠ်ဆရာတော် အင်္ဂလိပ်လို ရေးထားတဲ့ စာအုပ်မှာလည်း အဲ့ဒီအကြောင်းလေး ပါတယ်။
No comments:
Post a Comment